Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Probleme të politikës apo të shoqërisë?


Probleme të politikës apo të shoqërisë?
 
Ardi Stefa

Njëra nga burimet e mitologjisë, brenda së cilës merr frymë dhe jeton ky vend është edhe bindja e përforcuar se Shqipëria është mitra e mendmit dhe e opinionit politik, dhe për këtë qytetarët e saj mendojnë politikisht, dinë nga politika dhe, natyrisht të gjitha problemet janë politike dhe duhet të përballohen dhe të zgjidhen me mënyra politike.

Akoma edhe më tepër, cilado zgjidhje politike përzgjidhet, ka për detyrë të jetë sferike dhe radikale, përndryshe nuk është zgjidhje dhe nuk duhet të ndërmerret e as të tentohet. Në këtë paradoks të fundit, në koordinim edhe me kundërshtimin e mohimin e realitetit dhe në kërkimin e gjetjen e disa pemëve të vetmuara brenda në pyll, mbështetet tradicionalisht ushtrimi i opozitës në vendin tonë. Pa thënë se kjo nënkupton se qeveritë dinin apo dinë domosdshmërisht se farë bënin apo çfarë bëjnë...

Radiografia apo për të parë se sa Shqipëria na mëson politikë dhe nëse populli i saj është më i politizuari i botës nuk na çon askund. Nënvizon megjithatë se pjesa më e madhe e klasës politike dhe e popullit (nga i cili vjen), politika është e barabartë me mikropolitikën dhe parapolitikën dhe pothuajse të gjitha ato që ndodhin janë rezultat i intrigave, ose shpjegohen nëpërmjet komploteve. Për këtë arsye, as mendimi politik i lartë, as politizimi i gjithçkaje, as edhe shpjegimet e interpretimet politike mbi gjithçka na shërbyen, duke gjykuar nga gjendja për ibret në të cilat gjendemi sot

Kështu që shtrohet pyetja se mos vallë mitologjia mbi një vend të pjekur politikisht na shërben si alibi për sjelljen që karakterizon shoqërinë shqiptare.

Nuk ka mënyrë të sigurtë dhe përgjithësisht të pranueshme të matjes së pjekurisë politike të një njeriu apo të një shoqërie. Sa e pjekur politikisht, megjithatë, mund të jetë një shoqëri me kulturën e evazionit fiskal, sikundër konstatohet vazhdimisht e vazhdimisht jo vetëm gjatë verës (kur vijnë refugjatët), por gjatë gjithë vitit? Si shpjegohet fakti që ende nuk është zgidhur e as ka ndërmend të zgjidhet ndonjëherë çështja e pronave, por 10 vetë zotërojnë treçerekun e Shqipërisë? Si shpjegohet politikisht fakti i qindra- mijëra nëpunësve shtetërorë që janë bërë milionerë (pa punuar dhe jo nëpërmjet pagës së tyre qesharake?). Cili është shpjegimi politik për korrupsionin në kulm, militantizmin dhe militarizimin partiak edhe në shtet? Për blerjen disa mijëra euro të një vendi pune në shtet? Cili është shpjegimi politik për ata mijëra nëpunës të paedukuar, arrogantë e defiçentë që kanë shkelur e masakruar me mënyra të ndryshme shtetin? Përse konstatohet një qëndresë kaq e fortë për t’u ruajtur një shtet i tillë, jo vlerash, por partiak? Një qëndresë kaq e fortë ndaj zbatimit të ligjit? Përse ka kaq dhunë politike dhe përse kaq parti politike investojnë në vazhdimin e kësaj situate?

Përgjigjet e zakonshme janë të ditura.

E ka fajin shteti, e ka fajin kriza, e kanë fajin politikanët, e kanë fajin të huajt, grekët e serbët, italianët e gjermanët, amerikanët e rusët dhe gjithçka tjetër veç nesh.

Por qytetarët e bëjnë shtetin dhe drejtësinë të funksionojë, politikanët zakonisht përshtaten në kërkesat dhe sjelljet e opinionit publik dhe fenomenet e mësipërme, së bashku me ato që ekzistonin edhe përpara krizës. Dhe as është e mundur që shteti të imponohet vazhdimisht me dhunë.

Atëherë, mos vallë, mos vallë, nuk janë gjithmonë çështje e probleme të politikës, por edhe të shoqërisë?...

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

Amplifikimi pa kriter nga shtypi shqiptar i lajmeve të pavërteta nga blogjet ekstremiste greke


Amplifikimi pa kriter nga shtypi shqiptar i lajmeve të pavërteta nga blogjet ekstremiste greke

Ardi Stefa
 

- Familje shqiptarësh vjedh këtu e 20 vjet blegtorët e Thesprotisë...

- Berisha: Kampinat i përbashkët mes Kosovës dhe Shqipërisë

- Ish ministri shqiptar: Bashkimi i kombit është vetëm fjalë

- Nacionalistët shqiptarë: Anastas, qërrohu paqësisht nga Shqipëria

- Çamët kërcënojnë minoritarët grekë në Shqipëri: Të mos shkelë Agimi i Artë në Shqipëri... Minoritarë, Distancohuni nga neonazistët grekë, përndryshe do të vuani pasojat...
- Dy shqiptarë, autorët e vjedhjeve e përdhunimeve ne Greqi, policia jep fotot e tyre

- Shqiptarë therren me thika për një celular

- Shqiptarët vjedhin ilaçet tona dhe shërohen falas në spitalet tona në Greqi

 

Janë këto disa nga titujt e lajmeve në disa nga blogjet dhe shtypin ekstremist në Greqi të ditës së sotme. Me siguri këto lajme do të gjejnë pasqyrim të gjerë në shtypin shqiptar, i cili ka etje për të tillë lajme të kronikës së zezë, ose edhe lajme, në të cilat mund të sulmohet direkt politika shqiptare, në varësi të qëndrimit apo pozicionimit që mban secila gazetë, radio apo televizion në Shqipëri.

Janë gazeta e blogje informative të ekstremit të djathtë, të cilat i drejtohen një auditori të caktuar dhe që kanë synime të caktuara politike. Dhe sidomos këto portale informative duhet theksuar se nuk kanë asnjë besueshmëri dhe as ndonjë peshë të veçantë në informimin e opinionit publik grek. Në të kundërt, mediat serioze greke, u kushtojnë pak ose aspak vend të tilla ngjarjeve, apo “lajmeve” dhe i japin vetëm kur janë krejtësisht të vërtetuara apo të bindura për kombësinë apo autorësinë e kriminelëve...

Por si qëndron e vërteta?

Përvoja ime rreth 15 vjeçare në mediat shqiptare në Greqi, si edhe në mediat greke më ka mësuar të jem shumë më i përmbajtur dhe më i rezervuar kur lexoj apo dëgjoj të tilla lajme.

Sidomos ndaj kronikës së zezë. Jo për faktin se shqiptarët janë ëngjëj dhe nuk bëjnë asnjë vepër penale në Greqi. Bëjnë dhe bëjnë shumë. Por është e pakuptimtë për mua vendi që media shqiptare u jep këtyre ngjarjeve të kronikës së zezë. Mungesë lajmesh, apo prirje për mazohizëm?

Kujt i intereson se çfarë bëri X apo Y shqiptar në Greqi, Itali, SHBA apo Australi? Në vodhi një celular, apo një makinë, apo një lopë?

Dhe përse duhet amplifikuar lajmi, kur policia nuk ka dhënë as emrat, as fotot, por ka vetëm dyshime se autorët mund të jenë shqiptarë?

Kush e ka fajin në këtë rast? “Korrespondentët” që ndjekin lajmin e lehtë dhe nuk bëjnë korrespondencat që duhet për jetën politike, ekonomike e sociale të vendit ku janë, apo mediat në Shqipëri.

Shembulli më konkret është rasti i fotografive të publikuara në një portal ekstremist që merret vetëm me “Autonominë e Vorio- Epirit” dhe që sipas të cilit grabitësit, vrasësit dhe përdhunuesit ishin dy shqiptarë. Ky lajm u mor dhe unpërkthye fjalë për fjalë nga të gjithë “korrespondentët”  shqiptarë në Greqi dhe u transmetuane faqet e para nga të gjitha gazetat e TV shqiptare.

Vetë policia greke ishte shumë e rezervuar për përcaktimin e kombësisë së autorëve, pasi sipas specialistëve të policisë, profili i këtyre krimeve, nuk të drejton ndaj shqiptarëve, por kryesisht të tilla krime kryejnë afganët, apo kurdët...

Dhe ndoshta fotot u publikuan nga policia për të mundur që të shmangej vigjilenca e autorëve të vërtetë të krimeve, në mënyrë që të mund t’i kapnin. Pastaj, kur policia greke dinte fotografitë e tyre, përse nuk dhe emrat?

Si i gjeti fotografitë e tyre, vetëm nga përshkrimi i një viktime?

Le të mos gënjejmë veten. Lajme të tilla janë të gënjeshtërta dhe bëhen vetëm për zhurmë...

Edhe vendi që u kushtojnë mediat shqiptare deklaratave antishqiptare që bën partia neonaziste “Agimi i Artë” në faqen e saj internetike, është i tepruar. Se çfarë deklaron një parti neonaziste është e njohur. Ka vetëm lajme që mbjellin e ushqejnë urrejtje, racizëm, ksenofobi.

Është e njëjta hapësirë që u kushtojnë lajmeve me karakter të theksuar nacionalist që vijnë nga Shqipëria, disa media ekstremiste greke.

Mos vallë ka ardhur koha që mediat shqiptare të jenë më të përmbajtura dhe më të zgjedhura në publikimin e këtyre lajmeve, që asgjë nuk i ofrojnë informimit të vërtetë?...

 

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Shqipëria e zvetënimit dhe e demokracisë televizive...

Shqipëria e zvetënimit dhe e demokracisë televizive... Nga Ardi Stefa Asnjë vend nuk ecën dot përpara, në qoftë se nuk përballon në një farë mënyre fenomenin e demokracisë televizive, ose, e thënë më ndryshe dhe ndoshta edhe me saktë të diktaturës televizive... Nuk jam dakort me kritikat se televizioni privat ka përjashtuar debatet konstruktive dhe njerëzit e moderuar dhe debatet konstruktive. Dikush duhet që të jetë i verbër, i shurdhër dhe të mos jetë prezent që të mbështesë një teori të tillë. Është pothuajse njëlloj si të thuash se janë përjashtuar Katolikët nga Vatikani, kur nga mlngesi në mbrëmje, në të gjiha studiot televizive mirëpriten e gjithë gama e kundlërshtarëve të çdo gjëje, me të drejtë ose jo, kur nga mëngjesi në mbrëmje në të gjitha studiot televizive dëgjon nga skenarët më të jashtëzakonshëm të komplotimit. Në disa raste është e qartë se promovimi dhe anunçimi i mendimve dhe opinioneve ekstreme nuk korrespondon me një tepri të kulturës demokratike, por me lojëra të lobeve të ndryshme, të cilat kanë synime të qarta por që dinë t’i fshehimmirë prej të gjithëve. Por në shumicën e rasteve kanë të bëjnë me ndjekjen maniake të rritjes së numrit të teleshikuesve. Gjithmonë e kam thënë dhe do ta them: Mendimet u ngjajnë të ndenjurave. Të gjithë e kemi nga një (mendim). Çështja qëndron se mendimet duhet t’í kemi me të ndenjura dhe jo mendime të ndenjurash... Pasi një intelektual serioz nuk “shet”, ndërsa ai që bërtet, ai që këput kumbulla, ai që shan, ai që është fanatik e militar, shet në mënyrë të jashtëzakonshme. Përfundimi? Në dialogun publik marrin pjesë në shumicën e rasteve, ose “numra”, që bëjnë... numra në TV, ose njerëz, të cilët e shndërrojnë një diskutim për çështje serioze, në një komedi aspak gustoze. Problemi, pra, është niveli i të ftuarve dhe të të dyshimtëve të njohur në të gjitha panelet televizive, dhe ato çka ata përfaqësojnë. Ka intelektuale të jashtëzakonshëm, politikanë të denjë, specialistë të fushave të ndryshme, të cilët ia vlen t’i dëgjosh me kujdes dhe që me argumente të të japin konkluzione e të të mbushin mendjen për drejtësinë e atyre që thonë, në mënyrë të qetë, të moderuar, pa thirrje e bërtitje. Që nuk kanë asnjë lidhje me ata që ngatërrojnë Goldma Sachs me FMN dhe BE, ose me ata, të cilët me shumë lehtësi flasin për urrejtje, antagonizëm, etj... Që nuk kanë asnjë lidhje me të gjithë ata “analistë” që flasin me të njëjtën lehtësi për ekonominë, politikën, qarkullimin rrugor, ambientin, modën, muzikën e seksin, etj, etj... Pozitiv është fakti që dalngadalë po dalin në sipërfaqe njerëzit, të cilët kohë më parë i shmangeshin si Djalli thimjanit, studiove televizive... E kanë kuptuar se nuk mundet të shikojnë zhvillimiet që ndodhin ne vend nga pozicioni luksoz i llozhave tëoperave, ku skena shihet me dylbi dhe as të snobojnë shoërinë. Për momentin skena politike dhe ajo shoqërore nuk reflekton vetëm dhembjen dhe fatkeqësinë që sjell kriza konomike dhe ajo e vlerave, krahas asaj politike... Në një shkallë të madhe ajo përbën pasqyrën e idhujve tanë televizivë, stereotipeve dhe ideve tona fikse... Për fatin e keq të të gjithëve neve mbizotëron ende tek shumë njerëz të televizionit ajo ideja, e cila shprehet me shprehje, “Hajgt mo, këto do populli, kështu është vendi!”... Po kështu është Sqipëri që ndërtuan, Shqipëria që u intereson të jetë e tillë, që u volit miqve dhe të ftuarve të tyre... Dhe, meqë ra fjala, Shqipëria e zvetënimit dhe e krizës... www.ardistefa.blogspot.com

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Me zgjedhjet ne Greqi do të ndodhin dy variante: 1- Si me atë djalin, i cili vrau babanë e vet dhe pastaj në gjykatë kërkonte rrethana lehtësuese, pasi ishte jetim... 2- Si me atë burrin, i cili kur mori vesh se e tradhtonte gruaja, preu veglën e vet që të dënonte gruan e tij...

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Diku mbi ylber...

Diku mbi ylber...
Ardi Stefa

Nën Hënën e plotë, në monopatet e hijeve, nata ndryshon trajtat…
Shtjella të vogla ere trajtëzohen në sokaqet e shkreta, mundet t’i ndjekësh në destinacionet e tyre sekrete nëpër Qytet, një cirk magjik shfaqet brenda pluhurit dhe sjell me vete pamje të tjetërbotshme, realiteti bën akrobacira në vakuum…
Qëndroj përpara dritares, në shoqërinë e disa pemëzave të vogla, që u përpoqa t’i ktheja në Bonsai dhe dëgjoj në magnetofon zërin e trishtë të një këngëtareje jo të njohur, një këngë, nga një epokë ku pak vëtë e kujtojnë ende. Përpara meje fotografia e Xheronimos, kryetarit të madh të indianëve Apachi, indiani plak me sytë e mëdhenj dheh me një vështrim pa shprehje, i rrudhur,. I zbërdhylët dhe gri si letra.
Heronjtë e mëdhenj nuk ekzistojnë më, askush nuk rrëfen më historira, gjyshërit përrallëtarë këna vdekur të gjithë...
Dikur ekzstonte një dhomë e vogël ku Zhyl Verni, i ulur në traezën e tij shkruante në gjysmëerrësirë librat e tij; dikur ekzistonte një dritare nga e cila Howard Phillips Lovecraft vështronte pamjen e heshtur, diku në një lagje të Argjentinë ishte një kopsht në të cilin udhëtonte, tashmë i verbër Borhesi dhe diku në Vlorë, në një shtëpi të vjetër, ekzistonte një pasqyrë, në të cilin u pa për herë të fundit një djalë i ri, një natë përpara se të varej...
Ku udhëtojnë tani të gjitha ato frymëzimet e çuditshme të poetëve, projektet e mëdha dhe pasionet guximtare të shkrimtarëve, tani, kur shpirtërat e tyre kanë ikur përgjithmonë?
Dhe këtu mbrapa, kush e vazhdon veprën e tyre?
Pyes veten, nëse shpirtërat e njerëzve të urtë, që jetojnë një jetë të përgjegjshme e të qetë shkojnë në parajsë, atëhere ku shkojnë shpirtërat e të panënshtruarve dhe rebelëve antikomformistë, shpirtërat e poetëve të mallkuar, të ëndërrimtarëve që humbën nëpër vite, që nuk bësjnë në dogma dhe fe dhe vënë mbi të gjitha njeriun? Ku shkojnë shpirtërat e atyre që zhyten në thellësitë e shpirtit njerëzor për të përshkruar të papërshkrueshmen, që shkojnë larg duke mohuar sigurinë e një jete meskine në kërkim të mrekullive? Në kërkim të mrekullive, në kërkim të një lartësimi dhe të shndërrimit të realitetit, për të ndryshuar botën?
Jetoj ende brenda librave, udhëtoj nga faqja në faqe së bashku me shkrimtarët e mi të preferuar; banojmë të gjithë bashkë në botën e mendimevedhe të Fantazisë; Njerëzit mundet të fantazojnë gjithçka, (mëkat që nuk e bëjnë)...
Vende të ndryshme brenda librave, shtete nëpër re, shtete të tëra që shkëlqejnë, anijet e piratit Barbarosaçajnë detin e qiellin, peripeci dhe pasione në drejtime të panjohura...
Rrëfimet e një ëndërrimtari, të Lordit Dansany, Libri i Mrekullive dhe Dritarja e Bukur, Njeriu që e quanin e Enjte e Chesterton, dr. Fu Manchu me njëmijë fytyrat, i padukshmi Orla i Gi de Mopasan, histori që kapërcejnë realitetin, universe paralele që banohen nga bardë, eksploratorë, ëndërrimtarë, qenie misterioze; të gjitha të shtrira mbi raftet e një biblioteke fantastike. Dëgjoj përsëri e përsëri në kaseta të vjetra zërat e njerësve të mëdhenj të së kaluarës, falët e tyre të zjarrta, të mbushura pasion, por edhe dhembje, ankth...
Shpirtëra që humbën në errësirën e shekujve, zgjohen përsëri pasi mesazhet e tyre jehojnë në vendin e kohës, bobinat rrotullohen pafundësisht, klithmat dhe përçartjet magnetizojnë atmosferën, fantazmat e tyre pëshpërisin misteriozisht, të rrëmbejnë larg, në thellësitë e mikrobotëve të çuditshme...
Zëri i Raymond Chandler tregon shëtitjet e tij të frymëzuara me një makinë të vogël në bridhet e Paqësorit ku lexonte krejt i vetëm revistën e tij të dashur, Black Mask, në varrezën e Mount Hope, në San Diego të Kalifornisë mbi pllakën që zbukuron varrin e tij është shkruar një frazë e tij:” ''Dead men are heavier than broken hearts”.
Ernest Hemingueji përshkruan me pasion udhëtimet e tij në kodrat e gjelbra të Afrikës, peripecitë e tij me gjuetarët e bishave, egërsirat dhe vlerën e një birre të ftohtë në mes të savanës së përvëluar dhe bukurinë e një perëndimi...
Brenda parazitëve dëgjohet zëri i Hugo Bal, i cili në ekstazë deklamon vargjet e pakuptimtë dadaiste të Gadji Berri Bimba, duke u dërguar kështu një notë freskie turmave ...
Gjeniali Robert Anton Wilson bashkëbisedon me një mollë të artë dhe pyet veten “Who is the Master who makes the grass green?”
Historira të një çmendurie krijimi, të përkushtimit artistic dhe të filozofisë ekstreme; ide të çmendura, fantazi jashtëtokësore dhe tentativa të guximshme, temperamente shpërthyese, zbulimi i refleksioneve të fshehta të shpirtit, kërkimet epike shpirtërore; vargjet tragjike të shkruara në shpërthime tragjike të dëshpërimit, por edhe ato këngë shpresëdhënëse, që kanë gjithmonë diçka nga zemra, që i dëgjon një herë dhe pastaj i përshpërit i vetëm në erë, në erën e fortë që mbështjen në kalimin e saj gjethe, jetë dhe shekuj bashkë...
”Somewhere over the rainbow
Way up high
There's a land that I heard of
Once in a lullaby

Somewhere over the rainbow
Skies are blue
And the dreams that you dare to dream
Really do come true”

“Ëndrrat që guxon të ëndërrosh”, këndon një zë i dridhur, nga pafundësia tek ti. Por a guxon?
Mes këtyre mendimeve të mësipërme fillon të shfaqet diçka shumë e rëndësishme.
Besoj se sekreti më i madh i botës është, në fakt, shumë i qartë dhe shtrihet gjithandej rreth nesh. Dhe çuditem gjithmonë me faktin se si njerëzit, ose nuk e shohin, ose thjesht, shtiren se nuk e shohin, d.m.th, akoma edhe kur ajo është gjithandej, ata thonë se ajo nuk u përket...
Zonja dhe zëtërinj, bota nuk është vetëm ajo që duket, nuk është vetëm ajo që dini, nuk është vetëm ajo që ju mësuan!
Janë edhe shumë gjëra të tjera të jashtëzakonshme, fenomene të paemërtueshmetë cilat qarkojnë botë të pafundme!
Ftohemi të gjithë ne të zbulojmë portat dhe daljet e kësaj rrjete të pafundme kozmike, të arrijmë të vështrojmë dhe të zbulojmë çdo cep të tij, të thyejmë monopolin e Realitetit dhe të derdhemi drejt së panjohurës, duke ndjekur monopatet që kanë zemër, d.m.th, ato që kanë horizonte të hapura për shpirtin, në mënyrë që të mund të fitojë të drejtën e lartësimit të qenies; të shëtisim në lagjet e universit të pafund dhe pse jo, të bëhemi edhe vetë ne udheheqës për ata që do të vijnë më pas, t’u tregojmë destinacionet, kryqëzimet, strehimet dhe aljet e rrezikut, të marrim pjesë të gjithë në këtë lojë universale, me të gjitha rreziqet që ajo përmban. Neve, lojtarët kozmikë, të shpërndarë brenda një Luna Parku të jashtëzakonshëm, të çuditshëm, të pafund, si atëhere kur akoma nuk i kishim harruar të gjitha këto, atëherë kur dashuria ishte e dlirë dhe ndërgjegjia nuk ishte rënduar, atëherë kur ishim fëmijë...
Bota e ideve që udhëton brenda tablove, në libra dhe mendime të komplikuara, kjo nevojë e gjithanshme që na shtyn në kërkimin e të çuditshmes, në esentrizmin, në bukurinë e vrgjër, në atë pjesë magjike të vetvetes që na tejkalon dhe krijonartet, kryeveprat, frymëzimet e ethshme që udhëtojnë drejt lartësive, duke rrëmbyer edhe zemrën.
Shpirti i lirëndërton vetveten, rrëfen historinë e tij brenda vargjeve, në një melodi, në një shpërthim kozmik që brenda pluhurit del çdo frymëzim, historia e të gjitha shpirtërave...
Flas për të gjitha ato çaste të mrekullueshme që ëndrrat e prekin, u japin krahë dhe të lehtë arratisemi larg, në shoqërinë e qenieve mitike dhe të fantazisë, varkëtarë të ajrit, guximtarë dhe kapërcyes të qiellit, drejt të Panjohurës me varkë Shpresën...
Të gjithë, dikur do të gjendemi në fund të kësaj bote, dhe atëherë do të nisë peripecia e madhe, për të cilën jemi krijuar, kjo hapje në pafundësi, që disa herë në ëndrra ndodh...


Shpirtra ëndërrimtarë...
djem të vegjël, të hipur në kaj të drunjtë, kalëronim tej dritës së dhomave tona fëminore, në vende të panjohura me magjistarë dhe shkretëtirat e pafundme me Xhindet, në kërkim të Neraidave në pyje të dendur të fshehura në mjegull; larg në vendet e indianëve të ashpër që ndërtonin me përkushtim totemet demoniake dhe magji të forta, me shpërthimet yjore dhe perëndimet e kuqe, në shoqërinë e kaubojvë të teksasit dhe në Arizonën e egër, duke ndezur zjarre natën, të lirë në ajër si zogjtë, me mijëra ëndrra në xhepat e shpuar dhe zemrat e mbushura dashuri...

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Grek lind apo bëhesh?...

Grek lind apo bëhesh?...
Të jesh grek, shqiptar, amerikan, egjiptian, anglez apo kinez, nuk është as turp, as nder, është thjesht fakt...
Ardi Stefa

“Grek nuk do të bëhesh kurrë, o shqiptar, o shqiptar...”
Me siguri që do t’ju kujtohet kjo shprehje, e cila disa vjet më parë, por edhe disa muaj më parë, mbizotëronte në klithmat “histeriko- patriotike” të disa grekëve autoktonë me fustanellë.
Në kohën kur pothuajse në të gjitha vendet europiane është i mjaftueshëm të pasurit leje qëndrimi për të votuar në zgjedhjet lokale, në Greqi ende diskutohet se kush duhet të votojë, nëse grek lind apo bëhesh, nëse kanë të drejtën ligjore të votojnë ata që kanë disa dekada që jetojnë në Greqi. Ende në Greqi diskutohet e “Drejta e gjakut” dhe jo “E drejta e territorit”, diskutim, i cili të çon mbrapa në epoka të tjera.
Kush dhe si do të gjykojë e do të vendosë se cilat janë kushtet e marrëdhënieve kundrejt kombit grek?
Sa vite, apo mos vallë shekuj, nevojitet, sipas juristëve grekë, apo edhe politikanëve të ekstremit të djathtë, që të provohet kjo lidhje? Dhe se në sa peshore duhet të matek kërkuesit e nënshtetësisë greke “ që të pranojnë vulnetarisht, vlerat që ka helenizmi dhe më pas përfitimi i ndërgjegjes helene?
Mos vallë emigrantët që kërkojnë nënshtetësinë greke, duhet të testohenh shumë reptësisht për t’u vërtetuar nëse kanë përqafuar idetë themelore të helenizmit e të ortodoksisë? Apo mos vallë “patriotët e vërtetë grekë” ëndërrojnë epokën , kur thërritej “Greqia e grekëve ortodoksë!”, apo kur kush nuk ishte dakort me shprehjen “Atdhe, fe, familje!”, nuk ishte grek?
Kur dëgjohen deklarata të tilla, të grekut me gjak të kulluar, Karaxhaferrit, që do të mbysë të gjitha anijet me klandestinë që hyjnë në ujërat e Greqisë...
Kur juristët konsiderojnë qytetarë të kategorisë së dytë, emigrantët që jetojnë një apo dy dekada në Greqi, apo fëmijët e tyre, të cilët kanë lindur në Greqi dhe kur thelbësisht, i vetmi vend që njohin si atdhe, është Greqia; çfarë duhet të presë dikush nga qytetarët e thjeshtë?
Dhe përse duhet të befasohet ndokush nga fenomenet e racizmit apo ksenofobisë që gjëllojnë rreth e qark?
Në rast se përpjekja e integrimit të një pjese të emigrantëve, të cilët, përbëjnë një pjesë të konsiderueshme të shoqërisë greke, nuk mundet të ecë normalisht, atëherë problemi i madh i racizmit dhe ksenofobisë, i cili ndeshet këtu e disa dekada, jo vetëm që nuk do të zgjidhet, por do të krijojë gjithnjë e më shumë probleme serioze.
***

B. P., është shqiptar, student në konservator dhe muzikant. Është shumë i njohur me pseudonimin “St Croix”, bashkëpunon me Vasilis Papakonstandinou dhe grupin Imam Baildi. Na pëlqen ose jo ka lindur në Greqi, flet pothuajse vetëm greqisht, shokët i ka grekë. Lidhjet me Shqipërinë (edhe kjo, ndoshta nuk do të na pëlqejë) i ka të pakta.
Në Greqi do të martohet, do të lindë “grekë” të vegjël, të cilët do të shkojnë në shkolla greke. Vetëm një gjë nuk mundet të bëjë Besniku, të vendosë se kush do të mbledhë plehrat, pasi nuk voton në zgjedhjet lokale.
Si Besniku ka edhe shumë të tjerë. Por çështja qëndron se në Greqi ka shumë të tjerë, të cilët nuk duan të shikojnë se cili është problemi i tij, apo i emigrantëve të tjerë.
Në Greqinë e dekadës së dytë të shekullit të XXI, por fillon gjithnjë e më shumë të mbizotërojë mendimi se “Nuk duhet të votosh, pasi nuk ke gjak grek, apo nuk ke lindur nga prindër me gjak grek! Pra nuk të mbulon e “Drejta e gjakut!”. Në epokën e globalizmit dhe të migrimeve masive të popullsive, shumë vazhdojnë të qëndrojnë të palëvizur në idetë e shekujve të kaluara.
Por Historia ka treguar se gjithçka ndryshon, akoma edhe ajo ç’ka konsideronim deri tani si popull, apo komb...
Ashtu sikundër ka dëshmuar se “vlera e origjinës, kriteret etnokulturore për përfitimin e nënshtetësisë, si edhe e “Drejta e gjakut”, përbëjnë, të paktën nga pikëpamja historike kuptime jashtëzakonisht të paqarta dhe vështirë të përcaktueshme. Një komb-shtet, si Greqia, i cili u krijua nga ndryshimet e vazhdueshme të kufijve dhe nga lëvizje të mëdha popullsish, që ushtroi ppr më tepër se një shekull një politikë irredentiste dhe shpenzoi shumë kohë në një kalim politik dhe kulturor, ka nevojë për një dozë të madhe fantazie që të mbështetet ekskluzivisht “në gjakun e qytetarëve të saj!”. Këtë fakt kishin parasysh edhe projektuesit e Politikës së Madhe Greke, të cilët në heshtje pranonin pashmangshmërinë e Greqisë së madhe multikulturore...
Mundet të themi se deri në vitin 1923 grek bëheshe. Pas vitit 1923 grek lindje. Por sot, procedura e globalizmit, lëvizjet e mëdha të popullsive dhe komunitetet multikulturore krojojnë kushte të reja për përcaktimin e nënshtetësisë, të cilat një komb – shtet ftohet t’i administrojë. Greqia nuk përbën përjashtim. Shoqëria greke ka për detyrë që të rishikojë kriteret e përcaktimit të idenditetit kombëtar dhe të statusit të qytetarit- cilët integron dhe cilët përjashton- po qe se do të ketë një tolerancë dhe paqe sociale...