Nënshtetësia e emigrantëve dhe toleranca e vendasve...

Nënshtetësia e emigrantëve dhe toleranca e vendasve...
Akt filantropik, apo bast i qeverisë Papandreu për tolerancën e bashkëjetesën?...

Ardi Stefa
Përpara disa javësh vetë kryeministri grek, J. Papandreu deklaroi se qeveria e tij do të ndryshonte ligjin ekzistues për nënshtetësinë dhe do t’u jepte nënshtetësinë fëmijëve të emigrantëve të lindur në Greqi, ose siç quhen ndryshe, emigrantëve të brezit të dytë...
Menjëherë doli në TV, Jorgos Karaxhaferris, lideri i partisë LAOS (fashiste në thelb, e moderuar në fjalë) dhe kërkoi të sqarohej se përse qeveria do të ndërmerrte një masë të tillë, mbi çfarë kriteresh do të mbështetej për dhënien e nënshtetësisë fëmijëve të emigrantëve, duke akuzuar drejtpërdrejt qeverinë se po tenton shpërbërjen e “helenizmit dhe të ortodoksisë”
Përpara disa ditësh qeveria vendosi që të japë shumën prej 1 milion eurosh për atë që do të jepte informata të sakta për kapjen e autorit të sulmit të shëmtuar ndaj Konstandina Kunevës, ndërkohë qi i dha një banesë viktimës në Petralona.
Përsëri doli në TV e tij, J. Karaxhaferri dhe akuzoi qeverinë se ca i she si të nënën e ca si të njerkës. I jep shtëpi Kunevës dhe sjell në Greqi të gjithë familjen e saj, dhe lë pa shtëpi një grua greke me gjashtë fëmijë, me burrin invalid, etj, etj...
Të dy këto raste kanë dy parametra.
Nga njëra anë veprimi i qeverisë, i cili duhet marrë edhe si “akt filantropik”, por edhe si tentativë për të imponuar tolerancën sociale të bashkëjetesës ndërmjet vendasve dhe emigrantëve.
Kemi të bëjmë me një tendencë të qeverisë Papandreu për tu larguar nga zbatimi i «jus sanguinis» (e drejta e gjakut), sipas të cilës fëmijtë që lindin, marrin automatikisht nënshtetësinë e prindërve të tyre dhe përqafimin e “jus soli” (e drejta e tokës)- sipas së cilës fëmijtë marrin nënshtetësinë e vendit ku lindën...
Nga ana tjetër qëndron Karaxhaferri e shumë të tjerë, të cilët vënë në dyshim vendimet e qeverisë, të bazuar në një lloj populizmi shumë të rrezikshëm, dhe duke nxitur në ndjenja hakmarjeje e urrejtjeje vendasit ndaj emigrantëve që “vënë në rrezik, idenditetin dhe vlerat e grekëve të pastër!”.
E gjithë kjo tendencë e tij zbukurohet me fjalë e citate të tipit moderator si: “Në Europë mbizotëron “e drejta e gjakut”. Veçanërisht vitet e fundit braktiset “e drejta e tokës”, huazim ky, anglosakson, edhe nga vendet që e zbatonin me shumë zell. Për faktin e thjeshtë se europianët nuk dëshirojnë më që vendet e tyre të bëhen magnetë për ardhjen e valëve të mëdha të emigrantëve, kryesisht të atyre klandestinë....”
***
Gjithsesi duhet që të kuptohet prej të gjithëve që emigracioni për secilën nga vendet e pritjes së emigrantëve , nuk përbën më një kuadër të ngurtë e të ftohtë ligjesh, politikash, frazash e citatesh që kënaqin ndjenjën e një pjese jo të vogël të popullsisë.
Emigrantët ekonomikë në Greqi sot përbëjnë një pjesë të rëndësishme të popullsisë, rreth 11%. Këtu nuk llogariten emigrantët klandestinë.
E njëjta situatë vërehet edhe në shkollat greke, ku 13% e nxënësve në shkolat fillore e të mesme janë fëmijë emigrantësh (në shumicën e tyre shqiptarë). Dhe nga kjo shifër prej 13% e numrit të përgjithshëm të nxënësve që studiojnë në shkollat greke, 10% janë nxënës, të cilët kanë lindur nga prindër emigrantë në Greqi.
Dhe kjo është një përqindje shumë e madhe, e cila e vërejtur në progresion gjeometrik, vërteton atë që shumë intelektualë grekë, apo edhe studiues, të cilët merren me çështjet e emigracionit kanë konstatuar: Një rritje të tendencave të pabarazisë në shkollat greke (më vOnë në tregun e punës). Kjo situatë kërkon një model e formë të ri të arsimit, (nga një model i vetëm monokultural e etnocentrist, në një shkollë multikulturore, trainimit të mësuesve, etj, etj.
Me të vërtetë, sa larg është sot arsimi e shkolla greke nga një arsim e shkollë e cila krijon e nxjerr në jetë qytetarë të barabartë?
Përgjigjia fillon nga një tjetër pyetje: Arsimi grek u drejtohet qytetarëve të ardhshëm, apo bazohet në krijimin e një aparteidi të ardhshëm social?
***
Historikisht të gjitha periudhat e zhvillimit të ekonomisë greke, koincidojnë me valë të mëdha emigracioni. Gjithmonë në këto periudha është konstatuar roli i madh i emigrantëve në zhvillimin e ekonomisë greke, por shumë rrallë çështjet e emigracionit janë bërë objekt i një debati e diskutimi publik realist, të cliruar nga patologjia, urrejtja e pasionet.
Çfarë pasojash do të kishte për ekonominë greke pranimi i të drejtave të barabarta që duhet të kenë punëtorët emigrantë me punëtorët grekë? Pasi edhe punëtorët emigrantë janë “klasë punëtore”. Apo mos vallë shoqëria greke preferon një xhungël në tregun e punës? Një xhungël ku punëtorët emigrantë të jenë veçse krahë pune lehtësisht të konsumueshëm e lehtësisht të hedhur poshtë?
***
Dhënia e nënshtetësisë së vendit ku banojnë emigrantëve (dhe jo vetëm fëmijëve të lindur në të) është një e drejtë themelore e integrimit shoqëror. Por nga ana tjerët edhe dinjiteti njerëzor nuk është vetëm çështje nënshtetësie. Një shoqëri e drejtë bazohet në një sistem të drejtë sigurimesh shoqërore, nga një sistem i drejtë e bashkëkohor arsimor, nga një sistem i drejtë i tregut të punës...
Një shoqëri e drejtë e moderne, nuk mundet të ekzistojë pa qytetarë...
Por një shoqëri e drejtë nuk mundet të ekzistojë pa qytetarë që nuk e ngrenë zërin kundrejt dallimeve racore, e sociale, që nuk e ngrenë zërin kundër të gjitha atyre tendencave e politikave që disa i bëjnë në të nënës e disa të njerkës. Që disa i shohin thjesht si objekt shfrytëzimi e pa të drejta, vetëm me detyrime...
Një shoqëri e drejtë nuk mundet të bazohet vetëm në trajtimin e të tjerëve si johomogjenë, apo të feve e kulturave të tjera...
Ky është basti që ftohet të fitojë Papandreu...
Ky është basti që ftohet të fitojë shoqëria greke...
Ky është basti i tolerancës e bashkëjetesës së një shoqërie moderne, e cila ftohet të kapërcejë të kaluarën...

pa titull

Përpiqem të administroj dëshirat e mia, ëndrrat dhe kujtimet e mia.
Të bashkëjetoj me mungesën... Të qeras të kaluarën time...


Më pëlqen fjala, të shkruarit, zotësia të ngjyrosësh mendimet e tua. I admiroj njerëzit që i përdorin fjalët si penel, si mekanizëm i rishfaqjes së gjendjes shpirtërore. Kështu që shpesh herë i drejtohem edhe huazimit. Po ju jap diçka që kisha lexuar shumë kohë më marë në kopertinën e njërës prej CD të Ludovikut të Anogion. Kushtuar KOHËS...
“Koka ndihet fajtore përballë mungesës. I thotë:
Mos u shqetëso. Unë do të të emërtoj kujtesë dhe do të të bëj edhe më të bukur se prezenca.
Nuk dua të më bësh të bukur. Më të gëzueshme dua të më bësh, po munde!”
Disa gjëra në jetën tonë ndodhin në mënyrë karmike. Nuk ka rëndësi ndjenja e ndjenjës, por tensioni i saj. Nuk ekzitojnë “pasi” në “përse-të” e atyre takimeve. Thjesht ndjenja e bekimit... Qofsh mirë!
Gjithmonë gjëja më e rëndësishme është përjetimi i një gjendjeje, pavarësisht presionit, kohëzgjatjes, premtimit, lidhjes. Është me të vërtetë shumë fatlum ai që mundet dhe përjeton çdo moment të tijin, në çdo qelizë të trupit. Cilatdo ndjenja faji dhe pendime takohen. Dhe unë nuk kam mbërritur ende në atë kthesë.
Udhëtimet tona në jetë nuk përfundojnë kurrë...
Vetëm ndryshojnë në trajtën dhe formën, por edhe tensionin e tyre... Të mundesha gjithmonë të udhëtoja...
Pa busull dhe harta... Në gjeografinë njerëzore...
Tani e përgjithmonë...

***

ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΜΟΥ, ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ & ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ.ΝΑ ΣΥΜΒΙΩΣΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ..ΝΑ ΚΕΡΝΩ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΟΥ..
Μου αρέσει ο λόγος, η γραφή, η ικανότητα να χρωματίζεις τις σκέψεις σου.Θαυμάζω τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τις λέξεις ως πινέλο, ως μηχανή αναπαράστασης της ψυχικής κατάστασης. Εξού και πολλές φορές καταφεύγω στη λαθροχειρία. Καταθέτω λοιπόν κάτι που είχα διαβάσει εδώ και καιρό σε ένα από τα cd του Λουδοβίκου των Ανωγείων.Αφιερωμένο στο χρόνο..«Ο χρόνος νιώθει ένοχος απέναντι στην απουσία. Της λέει:-Μην ανησυχείς. Εγώ θα σε ονομάσω ανάμνηση και θα σε κάνω πιο όμορφη από την παρουσία.- Δεν θέλω να με κάνεις πιο όμορφη. Πιο χαρούμενη αν μπορείς»

Κάποια πράγματα στη ζωή μας συμβαίνουν καρμικά.. Δεν έχει σημασία το πρόσημο του συναισθήματος αλλά η έντασή τους.Δεν υπάρχουν «διότι» στα «γιατί» αυτών των συναντήσεων. Απλά το συναίσθημα της ευλογίας ..Bb μου να είσαι καλά
Πάντα το σημαντικότερο είναι το βίωμα μιας κατάστασης, ανεξαρτήτως έντασης, διάρκειας, δεσμεύσεων. Πολύ τυχερός πράγματι αυτός που μπορεί και βιώνει την κάθε του στιγμή με κάθε κύτταρου του κορμιού του. Οι όποιες ενοχές και μετάνοιες έπονται. Κι εγώ ακόμα δεν έφτασα σ αυτή τη στροφή

Τα ταξίδια μας στη ζωή δεν τελειώνουν ποτέ… Μόνο αλλάζουν ως προς τη μορφή και την έντασή τους….. Να μπορώ πάντα να ταξιδεύω.Δίχως πυξίδα και χάρτες..Στην ανθρώπινη γεωγραφία..Για τώρα και για πάντα…..

Vetmia është nëna ime e dytë... Më adhuron!...

Hajdut...
Vjedh kujtime dhe filloj të shkruaj...
Më kujtohet se pak para se të vija në planetin tuaj,
Vodha biletën për këtu...
Nga një tip e mora, në kohën që tallej me botën...
Më duket se e keni pagëzuar me emrin ZOT...
Duke u lindur vodha nga nëna disa zanore...
Pak çaste më vonë nga mjeku vodha një pikë loti...
Dhe menjëherë më pas, nga jeta vodha një cep...
Në kopësht vidhja shkumësa që t’i haja për mëngjes
Dhe shkumësat shkruanin brenda meje...
Të gjitha ngjyrat përveç të bardhës...
E bardha, babai punonte shumë të na e sillte në shtëpi...
Në shkollë i hidhja vështrime vjedhurazi Entelës
I vidhja gomat me shpresën se do të shuaja ato që ndieja...
Në gjimnaz vodha lirinë time...
Dhe në universitet po ashtu lirinë time vodha...
U thashë se ato që dini nuk i ndieni,
Dhe ato që ndieni ju ulërasin e ju thonë që janë të vdekura ndërkohë...
Atëherë ata më vodhën buzëqeshjen dhe më dëbuan nga auditoret...
Atëherë thashë të bëhesha Mësues!...

U mësoj njerëzve të vjedhin.
Të vjedhin çaste qetësie dhe të bredhin këmbëzbathur,
Të shpëtojnë prej ndjekësve me kravata...
U mësoj njerëzve të vjedhin.
Të vjedhin kuti shkrepësesh dhe të bëjnë brenda tyre
Varrimin e mosshprehjes së tyre.
U mësoj njerëzve të vjedhin.
Të vjedhin pak dinjitet nga ndonjë karnaval dimëror...
U mësoj njerëzve të vjedhin.
Të vjedhin fytyrën e tyre prej andej nga e shesin me gjysmë çmimi
Për të blerë mijëra maska...
U mësoj njerëzve të vjedhin.
Por ti nuk je njeri.
As edhe unë...
Por zemrën ta vodha...



Qiell i vetëvrarë
Nuk shkruaj poezi.
As mendime.
As ç’ka kam në shpirt.
As...

Shkruaj shkronja të pashkruajtura!
Dhe për të vazhduar...
Më sill mbrapa marmalatën e trurit tim.
Nuk kam mëngjes për të ngrënë...

Ndjenja jote për mua nuk është makinë.
Taksi është ku shoferja,
Dëshiron thjesht të më shkërdhejë...
Hap derën dhe hidhem jashtë në livadh.

Të shoh, me sy të përlotur nën këtë qiell të zymtë...
Nervozohesh dhe zemërohesh,
Por s’dua t’ja di për ty...
Ër ty dhe shirat e tua kurva...
Juve dhe maskat tuaja të kalbura
Horizontet tuaa që na pështyjnë drejt e në fytyrë...

Mor qiell shkërdhatë, këtu jam e të dua!

Po munde prekmë, me gishtat e tua radiofonikë...
Nuk kam alergji nga FM, as prej gërmave...
As prej fjalëve...
Këtu jam, krejt lakuriq në asgjënë e frymëmarrjes...
Në mesin e rrudhës sime...

Vrapoj...

Më goditi vetëtima.
Sytë ndërruan vendet me zemrën time...
Në fije floku im vdiq, kur unë thërrisja ndihmë!
Vdiqa...
Vendin e jetës sime e zuri një komçë e vjetër.
E kisha të harruar në xhepin e pasmë të pantallonave.

Mbërthehet jeta?...


Kap çastet e mia…
Në qytet
Semaforë të kuq kërcënojnë se nuk do të bëhen kurrë jeshilë.
Poetë flenë nëpër stola lulishtesh.
Ëndrra që nuk flenë kurrë.
Vajza që nxitojnë të rriten.
Djemtë nuk nxitojnë.
Kush nxitohet shkëlqen?

Në banjo
Letra të bardha higjienike presin fjalët tona.
Detarminantet bëhen mëngjesi ynë.
Një çezmë pikon çndrrën tonë
O Zot hidraulik përse na gënjeve?...

Në tren
Kontrollorët pushuan së preri biletat dhe presin jetë.
Dritare pasqyrash me idhuj në banga të akuzuarish.
Pasagjerë në vendin e bagazheve.
Bagazhet në vendet e klasit të parë.
Frenat e sigurisë të gatshme të marrin vlera
O njerëz, gjymtyrëprerë, me çfarë do t’i tërhiqni?...

Shkoj në 365 varrime në vit...
Sapo hekurosa këmishën time të preferuar
Jam i gatshëm edhe për varrimin e nesërm...

Cikli u plotësua

Në PS nuk duhet të flitet me statujat…
Fitorja ka shumë baballarë, ndërsa humbja është jetime!

Cikli u plotësua
Më 29 gusht, ditën e shtunë, socialistët do të zhvillojnë Kongresin e Jashtëzakonshëm pas zgjedhjeve të përgjithshme të 28 qershorit. Kongresi ka në rend të ditës miratimin e një rezolute që u paraqit më parë në mbledhjen e asamblesë, e cila përcakton qëndrimin politik të PS-së ndaj zgjedhjeve të përgjithshme. Pika tjetër është ajo që shkakton më shumë debate. Pritet zbatimi i neneve përkatëse që flasin për statusin e kryetarit të partisë në rastin kur humbet zgjedhjet. Nisur nga kjo, pritet që kongresi të shpallë zgjedhjet për kryetarin e ri. Ndërsa një tjetër grup kërkon të përfshihet në rendin e ditës edhe një paketë me ndryshime statutore. Por si është situata e vërtetë? Do të vazhdojë të jetë protagoniste në jetën politike të Shqipërisë PS, apo do të tkurret e tkurret e do të shndërrohet në një parti “kombarse”? Në fund të fundit kush është përgjegjës, pasi siç thuhet fitorja ka shumë baballarë, ndërsa humbja është jetime!

Ardi Stefa

Nuk është keq të shpresosh. As gabim. Po qe se do të isha nga natyra optimist dhe po qe se do të kërkoja gjithmonë anën pozitive të gjërave dhe të situatave, do të isha i fundit q[ do të gjykonte ndokënd, sepse beson se diçka pozitive e më e mirë do ti ndodhë nesër.
Por tjetër gjë është optimiszmi dhe tjetër gjë është iluzioni.
Dhe, për fat të keq për liderin e PS dhe funksionarët e lartë të kësaj partie, të cilët këmbëngulin të kërkojnë dhe të presin iniciativa, të cilat do të ishin të afta e të zonjat për të përmbysur klimën e rëndë që mbizotëron në PS dhe tek anëtarët e elektorati i saj, nga iluzionet janë ato që mbizotërojnë.
Ç’ishte për të bërë Edi Rama e bëri, që nga dita që erdhi në krye të PS. Të gjitha armët që kishta në depon e tij i përdori. Edhe truke komunikative përdori, edhe në mënyra korruptive veproi, edhe ndryshime bëri në njerëzit rreth e qark partisë së tij, edhe kundërshtarët tentoi t’i përgojonte e t’u hidhte baltë, deri edhe donjë “mik” të ngushtë “flijoi” për të treguar se diçka po ndryshonte, por asgjë nga këto nuk dha rezultat.
Edhe nudo bëri banjo, edhe këngë këndoi, edhe “familjar” e tregoi veten se është, edhe batuta të goditura përdori, edhe postin e deputetit e “mohoi” për hir të bashkisë...
Arsyeja ishte e thjeshtë: Përralla e liderit modern e reformator pushoi së shituri e së joshuri elektoratin. Dhe është e provuar përgjithësisht se kur në një marrëdhënie, personale apo edhe politike, përralla pushoi së shituri, marrëdhënia nuk është më ajo e para. Gjithë të tjerat janë çështje kohe. Marrëdhëniet me zor nuk mbahen. Andaj edhe elektorati e dënoi. Prandaj edhe Meta bëri një lëvizje të zgjuar mbijetese.
Çfarë tjetër ka për t’i ofruar elektoratit socialist Edi Rama që ta joshë e ta bëjë për vete? Të shajë vazhdimisht Berishën? Të mos njohë zgjedhjet? Të demonizojë kundërshtarët e tijpër postin e kryetarit? Të bëjë ndryshime në parti? Dhe me kë? Blushi tha përpra disa ditësh se: “Në Ps nuk duhet të flitet më me statujat!” (Me gardën e vjetër komuniste, duhet lexuar).
Për këtë arsye, e vetmja gjë që në thelb duhet të shqetësojë e problematizojë anëtarët e kryesisë së PS, nuk është fakti nëse ekzistojnë mundësi të ringritjes së përkohshme, por kur dhe nën çfarë kushtesh e situatash do të largojë liderin e saj... Përndryshe PS do të shkojë keq e më keq...
Cikli politik i Edi Ramës është plotësuar, është mbyllur. Dhe sikundër thuhet në gjuhën e popullit: Ka lënë pas gërmadha. Për këtë gjë Edi Rama ishte shumë i zoti. E vetmja gjë që Edi Ramës i ka ngelur të bëjë është dorëheqja e vërtetë dhe e parevokueshme nga kreu i PS, në mënyrë që të ketë mundësi që të administrojë humbjen e tij politike. Përndryshe Vaterloja politike për të do të jetë më e madhe se e Napoleonit.
Dhe anëtarët e PS do të duhet që të mendohen mirë përpara se të hedhin votën për kryetarin e ri. Të zgjedhin atë që është me të vërtetë i zoti të rimëkëmbë PS-në...

“Fshesa” dhe “buldozerët”!...

“Fshesa” dhe “buldozerët”!...
Ardi Stefa

Lajmin e mësova rrugës për në Shqipëri. Atë, që në Patra kishin prishur me buldozerë “Kalkutën e Greqisë”, barangat e afganëve dhe të aziatikëve të tjerë, rreth e rrotull portit të qytetit grek. Nuk dua ta fsheh se më pëlqeu ky fakt. Pasi të gjithë ata që kishin qenë apo kishin kaluar nga ai vend, ishin tmerruar dhe revoltuar me pamjet dhe jetën e mjerë të refugjatëve, në pritje të largimit nga Greqia me ndonjë maune, apo anije. Ishin tmerruar jo aq me pamjet që ishin fyese për estetikën, kulturën qytetare dhe demokracinë perëndimore, por edhe për faktin se vendi ku banonin ata, as nga ciganët nuk banohej. Ishte një vatër e vërtetë sëmundjesh infektive, trafiku të drogës, dhune, krimi...
Dhe rrëzimi i barangave të afganëve nuk ishte as “Progrom kundër emigrantëve” dhe as “Operacion barbar”, sikundër nxituan ta emërtojnë SYRIZA dhe KKE. Sepse këto dy parti, kaq delikate në lidhje me emigrantët, kaq solidare, nuk u ngritën ndonjëherë seriozisht dhe as dem'noncuan ndonjëherë seriozisht kushtet çnjerëzore të jetesës së emigrantëve në Patra, apo në qytete të tjera të Greqisë.
Këto dy parti, me lehtësi denoncojnë operacionet e policisë dhe politikën e qeverisë, dhe me të drejtë thonë se qeveria po hiqet pas bishtit të Karaxhaferrit kur mbledh e deporton klandestinës, për të mos humbur votat e elektoratit të djathtë, por a nuk do të ishte më mirë që të inreresoheshin realisht e pa komplekse për të ndihmuar emigrantët?
Duke qenë se qeveria greke, nga indiferenca totale për problemin në fjalë, brenda një nate (të zgjedhjeve për në Parlamentin Europian) u bë kaq e interesuar, është e sigurtë se shumë gjëra do të shkojnë shtrembër, natyrisht në kurriz e në dëm të emigrantëve, por edhe në pamjen ndërkombëtare të Greqisë nëpër botë. Nxitimi lind përkohshmëri, të cilat nuk janë edhe gjëja më e mirë për një problem kaq kompleks, sikundër është emigracioni.
Dhe emigracioni nuk është thjesht një problem, është një problem që ka në epiqendër njerëz..., njerëz realë, me halle, probleme e histori, dhe jo shifra të ftohta arrestimesh, kontrollesh e deportimesh...
Këto ishin mendimet fillestare. Pastaj u mendova pak më gjerë...
Natyrisht që një qytet ka të drejtë që të ketë një Fshesë për të gjitha vendet e lira të zëna padrejtësisht, ashtu sikundër edhe për plehrat që ndotin qytetin, por jo “Fshesë” për ata fatkeqë që s’kanë një copë vend në diell dhe shohin me sytë plot mëshirë...
Neve, që në shumicën e rasteve jemi thjesht spektatorë...
Sepse ata emigrantë, qofshin edhe klandestinë, janë viktima të një fati që s’e patën, të një mentaliteti kaq obskurantist e të mjerë; janë viktima luftërash, dhunës, urisë, racizmit...
“Kalkuta” në qendër të Patrës ku banonin ishte ç’njerëzore. Por as “spastrimi” i dhunshëm e me buldozerë nuk mundet të mbulojë përgjegjësitë kaq të mëdha të qeverisë aktuale greke e të qeverive të mëparshme kundrejt atyre njerëzve që, mirë ose keq, erdhën e ngelën në Greqi, në kërkim të largimit. Në kërkim të një fati më të mirë...
Duhet të thërrasim me plot gojën kundër racizmit dhe ksenofobisë, sidomos, kur administrimi i këtyre dy çështjeve kaq të mprehta u lihet në dorë mediave vizive greke dhe Karaxhaferrit dhe Plevrit.
Të thërrasim kundër “torturave personale”, si ato që ndodhën në Nea Manoladha përpara një muaji. Të thërrasim kundër drejtësisë që akuzat më të rënda i pati për fatkeqt emigrantë dhe më të buta për torturuesit grekë.
Të thërrasin kundër akteve të dhunshme të “Krisi Avgisë”, e cila, shpesh herë edhe me mbështetjen e policisë dhunon rëndë emigrantë me ngjyrë, apo të gjithë ata që ngjyra dhe genet nuk shkojnë me kokat e tyre të qethura zero...
Ka shumë të dhëna që dëshmojnë se “Veza e gjarprit” është thyer, gjarpri ka dalë dhe më të këqijat do të vijnë më vonë.
Thjesht duhet pasur kujdes (edhe ne emigrantët shqiptarë të ligjshëm), të mos biem viktimë e joshjes së protestës së vendasve të revoltuar për prishjen e estetikës së qyteteve.
Dikur ishim ne në vendin e emigrantëve klandestinë afganë...
Nesër mund të jenë të kombësive të tjera...
Joshja që buron nga demogogjia e Karaxhaferrit është e madhe...
Joshen edhe shumë emigrantë...
Kujdes!
Mos na vjen përsëri radha neve...
Dhe atëherë...

Me “Fshesën” e “tolerancës zero”...

Me “Fshesën” e “tolerancës zero”...
Ardi Stefa
Kthesa negative e grekëve kundër emigrantëve, ashtu siç u konstatua nga sondazhi i Public Issue, na bën që të jemi melankolikë dhe të kemi në vetvete mendime jo edhe fort optimiste. Shifrat gjithmone kanë qenë me anën e të ashtuquajturve ideologë të racës së pastër. Edhe në periudhat “asnjanëse”, po qe se supozojmë se ka të tilla, sondazhet greke ose edhe ndërkombëtare, zbulojnë se poshtë retorikës së “Mikpritjes së famshme greke” gjithmonë fshihej pakënaqësia, frika, agresiviteti, injorimi, kundërshtimi, kundrejt të huajve. Me një fjalë, poshtë retorikës së mikpritjes, fshihej ksenofobia e racizmi...
Në vitin 2005 po në një sondazh ndërkombëtar, Greqia renditej e para në Europë, përsa i përket përqindjes së banorëve të saj (84.73%) që i konsideronin të huajt si një rrezik social...
Dhe mos harroni, se në atë periudhë, partia e Karyxhaferrit nuk ushtronte ende hegjemoninë e saj ideologjike, ashtu siç po e ushtron këto muajt e fundit, kur ka kapur peng gjithë politikën greke dhe i ka ngritur çështjet e emigracionit, qoftë klandestin, qoftë të ligjshëm, në krye të axhendës politike qeveritare dhe të opozitës së majtë.
Megjithatë, si Karaxhaferri, ashtu edhe forcat më obskurantiste të Klerit, kultivonin klimën ksenofobike e raciste, nën pretekstin e “Greqisë së pastër e të Greqisë greke!”...
Dhe mesazhin e Karaxhaferrit, për fat të keq e kuptuan së prapthi si Demokracia e Re në pushtet, ashtu edhe PASOK-u i të moderuarit, J. Papandreu.
Rezultatet e zgjedhjeve për në Parlamentin Europian, si kryeministri Karamanlis, ashtu edhe J. Papandreu, i kuptuan si një linjë që duhet të ndiqnin, duke u adaptuar me linjën e Karaxhaferrit, për të mos humbur elektorat.
Dhe linja politike e Karaxhaferrit, i detyroi dy liderët kryesorë të jetës politike greke që të deklaronin se ndaj emigracionit klandestin do të ndiqej politika e “tolerancës zero”!...
Supozohet, se termi “Tolerancë zero” i përdorur nga dy liderët e moderuar ka të bëjë ekskluzivisht me emigrantët klansdestinë. Por në Greqinë “mikpritëse”, edhe i ligjshmi shumë kollaj mund të konsiderohet nga një nëpunës shtetëror si i paligjshëm dhe të deportohet!...
Paguan e paguan me mijëra e mijëra euro për të qenë i legalizuar, paravola, ensima, përkthime e legalizime dokumentash, por legalizimi i emigrantëve varet nga oreksi, apo edhe ideologjia e ndonjë burokrati...
Ose edhe tjetra, kur me operacionet “Fshesa”, kaq të shumta këto javët e fundit, kur policia grumbullon e “fshin”, kaq “mbeturina njerëzore”!
Përsëri pengje të ideologjisë së Karaxheferrit dhe të mitropolitit Anthimos...
Natyrisht, shoqëria fshin e pastron ato mbeturina që nuk i shërbejnë dhe i prishin estetikën...
Por nuk është forcë dhe as krenari, as edhe kulturë, as edhe “mikpritje legjendare” t’i grisësh dokumentat një fakir fukarai nga Afganistani, apo Pakistani, apo Afrika...
Dhe pastaj fakir fukarai të pushojë së ekzistuari, pa dokumenta, pa idenditet, pa emër, pa punë..., pa, pa... pa atdhe..., pa të ardhme...
Sikundër nuk është as krenari për Greqinë “mikpritëse” që fëmijtë e emigrantëve, fëmijtë e lindur, të rritur e të shkolluar këtu, fëmijtë që nuk njohin atdhe tjetër veç Greqisë, t’i lerë pa nënshtetësi, të palegalizuar, pa të drejta të barabarta si me vandasit...
Flijohen të drejta themelore demokratike në “Ideologjinë” e frikës kundrejt emigrantëve që “kërcënojnë” vendasit...
Dhe shumica e grekëve nuk dëshirojnë të shohin se shkaqet që i detyrojnë emigrantët të largohen nga vatrat e tyre po nuk u përballuan edhe me mirëkuptimin dhe tolerancën e vendasve, muret që ngrihen me “Fshesën” dhe ksen ofobinë e Karaxheferrit nuk do t’i mbrojnë...

Grekët, kthesë negative kundrejt emigrantëve...

Grekët, kthesë negative kundrejt emigrantëve...
Një kthesë konservatore kundrejt fenomenit të emigracionit dhe ndaj vetë emigrantëve, konstatohet nga në sondazh i firmës Public Issue, për llogari të gazetës Kathimerini..
Nga përfundimet e studimit rezulton se qytetarët grekë shfaqen gjithnjë e më shumë të shqetësuar për pasojat që sjell emigracioni në jetën e tyre të përditshme, në jetën sociale e ekonomike, në krahasim me mendimin që kishin në lidhje po me këtë çështje përpara një viti, sikundër kjo ishte regjistruar në sondazhin e të njëjtës firmë.
Paralelisht, vendosja e çështjes së emigracionit dhe emigracionit klandestin shumë lart në axhendën politike në kohet e fundit dhe treguesit e parametrave që sjell emigracioni klandestin kryesisht nga mediat vizive, shenjohen në këtë studim, me qytetarët grekë të shfaqin interesim për kushtet e jetesës së emigrantëve, por edhe për çështjet e ushtrimit të besimit të tyre fetar. Propozimi për transportimin e emigrantëve klandestinë në garnizonet e braktisura i gjen si pozitivë 56% të qytetarëve, të cilët në shumicën e tyre kërkojnë një politikë më të ashpër emigracioni. Në të njëjtën kohë shfaqen pro dhënies së shërbimeve të arsimimit dhe shëndetësore emigrantëve, qofshin edhe klandestinë.
Kthesa konservatore e negative e shumocës së grekëve kundrejt fenomenit të emigracionit konstatohet nga pyetja se çfarë u vjen në mendje kur dëgjojnë fjalën emigracion.
29% e grekëve përgjigjet me kushtet e jetesës së emigrantëve dhe 17% me shkaqet e fenomenit. Këto përgjigje shfaqin një ulje në krahasim me studimin përkatës të një viti më parë kur 35% u ishte referuar kushteve të jetesës së emigrantëve dhe 26% shkaqeve të emigracionit.
Në të kundërt rritje paraqesin përgjigjet që e lidhin emigracionin me problemet që ai sjell (22% kundrejt 14% që ishte përpara një viti), por edhe përgjigjet me ndjenja negative e urrejtjeje 14% në studimin e tanishëm, kundrejt 8% që ishin një vit më parë.
Në të kundërt ka një rritje numri i qytetarëve që shprehet se u krijohen ndjenja pozitive (7% kundrejt 3% që ishte një vit më parë.

Të ftuar të vlerësojnë pasojat e emigracionit, qytetarët grekë në masën 62% konsiderojnë se emigracioni dëmton Greqinë, kundrejt 19% që mendon se Greqia përfiton nga emigracioni. Edhe në këtë kategori vërehet një kthesë negative, pasi përpara një viti shifrat ishin 54% dhe 23%
Edhe në pasojat e emigracionit për vendin ka një kthesë negative. Kështu 52% konsideron se emigracioni dëmton ekonominë e Greqisë, kundrejt 32% që beson se ekonomia greke përfiton nga emigracioni dhe prania e emigrantëve.
76% e grekëve të pyetur beson se emigracioni sjell rritje galopante të kriminalitetit.
48% e grekëve beson se emigrantët bëjnë ato punë që nuk i bëjnë grekët, ndërkohë që 39% e të pyeturve besojnë se emigarntët janë shkaktarë për shtimin e papunësisë.
Të vendosen kufij
Në të njëjtën kohë sa vjen e rritet përqindja e qytetarëve që do të dëshironte një politikë më të ashpër emigracioni, pasi 72% e grekëve e konsideron si më pak të ashpër nga sa duhej politikën aktuale, ndërkohë që vetëm 6% e qytetarëve grekë mendon se politika e emigracionit është më e ashpër nga sa duhet të ishte.
Në shumicën e tyre qytetarët grekë shprehen për vendosjen e një numri tavan përsa i përket numrit të emigrantëve të cilët duhet të jenë në Greqi. Prej këtyre 93% vlerëson se Greqia ka arritur kulmin përsa i përket numrit të emigrantëve që mund të mbajë në territorin e saj. 64% e grekëve mendon se emigrantët në Greqi janë shumë. Përsa i përket legalizimit të emigrantëve, shtohet përqindja e atyre që mendojnë se ajo duhet bërë me kushte. 35% përgjigjet se duhet të legalizohen ata që kanë punë dhe 33% se duhet të legalizohen ata që kanë familje dhe fëmijë. Vetëm 11% e grekëve përgjigjet se duhet të legalizohen të gjithë emigrantët, ndërkohë që 15% e qytetarëve grekë mendon se nuk duhet të legalizohet asnjë emigrant.
Gjithsesi në shumicën e tyre qytetarët grekë mendojnë në masën 65% se kushtet e jetesës së emigrantëve janë të këqija dhe në masën 87% konsiderojnë se nga çasti që jetojnë e punojnë në Greqi duhet të kenë të njëjtat trajtime e të drejta si vendasit, përsa i përket arsimimit e trajtimit mjekësor.